Friday, December 5, 2014

I go where no one goes


გაციებული ვარ. ვერ ვსუნთქავ. გუშინ 8 ჭიქა ჩაი დავლიე ნახევარლიტრიანი ჭიქით. მაინც არ მიშველა. ვწევარ, დილით ვიკლაკნები მატლივით და ვწუწუნებ იმაზე, თუ რატომ მოვევლინე ასეთი ინვალიდი სამყაროს. იმუნიტეტი ნოლი. მაღვიძარამ ვისაც სამსახურში ეჩქარებოდა მათ გარდა ყველა გააღვიძა__ ანუ მხოლოდ მე. მხოლოდ დილით გამახსენდა, რომ ჩემ ადამიანს სიყვარული ავუხსენი წუხელ -- ლუდით მთვრალმა. ვერაფერს გამოვასწორებ.
წითელი შარვალი, ვარდისფერი ჯემპრი, ბოტასები, ქურთუკი და ათასი ხარახურით სავსე ზურგჩანთა- ადვილი ამოსაცნობი ვარ. სამსახურში წასაღებად ბერძნული სალათა მოვიმზადე, ვაშლიც ჩავიგდე. ანდრო ბედნიერი დამხვდა , ეტყობა დიასახლისმა ძალიან მოუშალა ნერვები და ამის ფონზე ჩემი დანახვა იმაზე მეტად გაუხარდა, ვიდრე ჩვეულებრივ. ჰამსუნის "მისტერიები" და "ბეჭდების მბრძანებელი" დევს პრინტერზე. (ნეტა როდის წავიკითხავ და დავაბრუნებ ბიბლიოთეკაში?)
ვზივარ დღის ორის საათისთვის რიგით მესამე ლიმნინი ჩაის ჭიქით და უფროსის დავალების შესასრულებად საჭირო განწყობას ვეძებ საკუთარ არსებაში.
ესეც ჩემი საყვარელი მულწიკიდან: